logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo
star Bookmark: Tag Tag Tag Tag Tag
Netherlands

Demonstreren in het gouden tijdperk van de sterke man

Is het een goede zomer? Het is in elk geval geen summer of love geworden, maar dat had u misschien ook niet verwacht. Het is een zomer van protest geworden – grimmig protest.

Tienduizenden mensen op straat in Moskou. Honderdduizenden in de straten van Hongkong. Venezuela, dat eerder dit jaar met massale protesten van zich deed spreken verdween weliswaar van de voorpagina’s, maar ook daar werd deze zomer nog regelmatig geprotesteerd.

Het huidige tijdsgewricht is vaak omschreven als een hoogconjunctuur voor autocraten, als een gouden decennium voor sterke mannen. Vladimir Poetin (Rusland), Xi Jinping (China), Recep Tayyip Erdoğgan (Turkije), Jair Bolsonaro (Brazilië), Rodrigo Duterte (Filippijnen): ze zetten de wereld naar hun hand en gaan daarbij niet bepaald fijntjes te werk.

Die mondiale bond van sterke mannen mag dan een dominant kenmerk zijn van onze tijd, het is niet het enige kenmerk. Tegenover enkele autocraten staan vele democraten.

Zaterdag waren in Moskou zestigduizend mensen op straat. Concrete aanleiding was de weigering om bij gemeenteraadsverkiezingen in Moskou onafhankelijke kandidaten toe te laten. Op de achtergrond speelt de groeiende onvrede met Poetin en afnemende welvaart.

In Hongkong demonstreren honderdduizenden al tien weken – ook dit weekend weer – voor het behoud van vrijheden die hun bij de overdracht van het Verenigd Koninkrijk aan China zijn beloofd. Hier is de aanleiding een wet die uitlevering van verdachten aan China moet versoepelen. Belangrijk voor misdaadbestrijding, zegt China. Een instrument voor het knechten van de oppositie, zeggen de demonstranten. Op de achtergrond speelt de vrees voor een toekomst onder de knoet van een steeds autocratischer bestuurd China.

Grote politieke demonstraties tegen autocraten zijn geen vrolijke uitjes waarbij je bloemen in je haar doet. Demonstreren tegen sterke regimes wordt opgevat als provocatie van de staatsmacht. In Moskou worden honderden mensen opgepakt. In Hongkong wordt met traangas geschoten en lijkt een fatale confrontatie onafwendbaar.

De demonstranten zijn de underdog. Ze zijn moedig. Ze komen op voor politieke idealen waar ook het Westen op is gebouwd: het recht op zelfbeschikking en een beetje aangenaam leven.

Maar het Westen houdt zich opvallend stil. Een Britse parlementariër opperde dat inwoners van Hongkong een Brits paspoort moeten krijgen. De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Dominic Raab, onderstreepte het recht op vrije meningsuiting.

Donald Trump riep Xi per tweet op om op „humane wijze” samen te werken met Hongkong. Hij suggereerde zelfs dat Xi eerst met een oplossing voor Hongkong moet komen voordat dat de Verenigde Staten verder willen praten over de handelsoorlog.

Wat zijn Trumps woorden waard? De tweets waren vaag geformuleerd, ze waren complimenteus voor Xi en tot nu toe liet de Amerikaanse president zich niet kennen als kruisridder voor westerse waarden. Xi zal er niet onmiddellijk van zijn geschrokken.

Aandacht van het Westen is natuurlijk geen garantie voor snel succes. In Venezuela kan Maduro nog steeds zijn gang gaan, ook al schaarden veel landen zich al maanden geleden achter opppositieleider Guaidó.

Toch is aandacht van het Westen voor demonstranten van belang. Als je oog in oog staat met het machtsapparaat van een sterke man, helpt het als je weet dat de wereld je niet vergeten is.

Redacteur geopolitiek Michel Kerres en Oost-Europa-deskundige Hubert Smeets schrijven hier afwisselend over de kantelende wereldorde.

All rights and copyright belongs to author:
Themes
ICO