Iran

در سوگ ناصر حجازی

در سوگ ناصر حجازی

این داستان مردی است که کرنش را بلد نبود

این داستان مردی است که کرنش را بلد نبود. مردی که هرگز سرخم نکرد و خم نشد. به برابر هیچ کس و نه هیچ چیز حتی برابر مرگ. داستان مردی که ستاره شد، ستاره ماند و ستاره رفت.

می گویند ستارگان را خاموشی نیست و تنها از دیدگان دور می شوند. همانند ستاره ها، همانند ناصر حجازی که دیگر قامت پرصلابت او را نخواهیم دید و دل مان برایش تنگ خواهد شد. برای چهره مردانه اش، حرف های صریح اش حالا باید برای دیدن دوباره اش به خاطره هایمان برگردیم به عکس ها و نوشته ها چرا که ناصر حجازی دیگر کنار ما نیست. ناصر خان رفت، آن «مرد» رفت.

"من ناصر حجازی هستم. سرد و گرم روزگار را چشیده ام. عمری از من گذشته است. همواره سعی کردم از مردم جدا نباشم. همیشه با مردم بوده ام، هرچه دارم از خدا و لطف و محبت مردم است. من و امثال من مدیون مردم هستیم. رفتم تا شاید دیگران بتوانند..."

ناصر حجازی مردی از جنس آذر و آتش بود. آرام نبود و قرار نداشت. اهل بازی نبود و همیشه خودش بود. شماره یک آبی ها، ایران و آسیا ۲۸ آذر ۱۳۲۸ در محله آریانای تهران چشم به دنیا گشود و ۶۲ سال بعد زمین و زمینی ها را برای همیشه ترک کرد.

او سنگربان نخست ایران و آسیا در دهه ۵۰ بود و در جام ملت های آسیا و بازی های آسیایی قهرمان شد. در بازی های المپیک و جام جهانی به میدان رفت و با آبی های تهران در تخت جمشید و جام باشگاه های آسیا به بالاترین ها رسید. هنوز هم مانده ایم که چرا فدراسیون جهانی تاریخ و آمار فوتبال ناصرخان ما را دومین دروازبان قرن بیستم قاره کهن پس از محمد الدعایه عربستانی می داند. حجازی ما همیشه اول بود. همیشه یک بود. او فوتبالش را از نادر شروع کرد. از ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ نادری بود و سپس راه تاج را در پیش گرفت. تا ۱۳۵۶ درون دروازه آبی ها تهران ایستاد و پس از یک سال و نیم بازی برای شهباز دوباره به استقلال برگشت و تا پایان فوتبالش در سال ۱۳۶۵ کنار آبی ها ماند، ولی در سال ۱۳۶۹ و با پیراهن محمدان بنگلادش دستکش هایش را آویخت!

ناصر حجازی در فاصله سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ شصت و دو بار پیراهن تیم ملی ایران را پوشید و تنها به خاطر قانونی عجیب و معروف به قانون «۲۹ ساله ها» در ۲۹ سالگی از تیم ملی کنار گذاشته شد.

حجازی پس از جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین برای مدت کوتاهی با منچستریونایتد تمرین کرد و پنج بازی را نیز درون دروازه تیم ذخیره های منچستریونایتد ایستاد. ولی همین مدت کوتاه و یا ۵ بازی ناچیز دلیلی نشد تا سرالکس فرگوسن و شیاطین سرخ احوالپرسی او در دوران بیماری نشوند و از راه دور سراغ بازیکن تمرینی خود را نگیرند. آن ها از راه دور جویای احوال بازیکن تمرینی خود شدند و ما در همین نزدیکی هم حال ستاره مان را نپرسیدیم! همین ها بود که دل «مرد» را به درد می آورد. چنان که بهار هم نمی تواند حال و هوای ابری دلش را دگرگون کند. برای همین بود که می گفت و می نوشت که «غم قفس به کنار، آنچه عقاب را پیر می کند. پرواز زاغ ها بی سر و پا است.»

ناصر خان. چهل و یکمین دروازه بان شایسته فوتبال جهان آدم عجب و غریبی بود. عجیب و غریب ولی بزرگ، محترم و دوست داشتنی. «مرد» فوتبال ما همیشه کارهای خاص خودش را می کرد. مثل همان زمان در هجده سال بیشتر نداشت و به خاطر شکستن کتف نامش از سوی رایکوف مربی وقت تیم ملی خط خورد، ولی او را به صحبت قانع کرد و در نهایت هم حرفش را به کرسی نشاند.

یا همان زمان که راه بنگلادش را در پیش گرفت. دروازه بان و مربی محمدان شد و با این تیم پرسپولیس مدعی در رقابت های آسیایی حذف کرد و در جمع ۸ تیم برتر آسیا قرار گرفت.

این هم تصمیم های دور از انتظار «ناصرخان» نبود. او یکبار آبی ها را با چیدمان ۲ـ۶ـ۲ روانه شهرآورد تهران کرد و در نهایت هم نتیجه را ۳ بر صفر واگذار به قرمزهای تهران.

او در تهران در دیدار پایانی جام باشگاه های آسیا هم تصمیم عجیبی گرفت و محمدعلی یحیوی را به جای پرویز برومند درون دروازه آبی ها قرار داد. شاید این تصمیم باعث شد تا جوبیلو ایواتای ژاپن در تهران و برابر هواداران آبی در ورزشگاه آزادی جشن قهرمانی را برپا کند.

ناصر حجازی تمام عمرش را جنگید و مبارزه کرد، درست همانند ۱۵ ماه پایان عمرش با سرطان ریه. او در مدرسه عالی ترجمه، مدرک لیسانس مترجمی زبان را گرفت، همانجا با همسرش آشنا شد، گرچه آتیلا و آتوسا حاصل این پیوند بودند، ولی دروازه بان فراموش شدنی فوتبال ایران ستارگان بسیاری در فوتبال ایران و جهان به همگان شناساند از جمله علی دایی، آقای گل فوتبال جهان و رحمان رضایی را.

فوتبال همه زندگی اش بود، ولی او هرگز نخواست تا یک بازیکن بازنشسته ولی خوشنام بماند.

او هیچ گاه در سایه نرفت. شنا بر خلاف جهت آب عادت همیشه آقای شماره یک ما بود. حالا او رفته است، ما مانده ایم بدون ناصر خان حجازی. فوتبال ایران دیگر ناصر حجازی خوش پوش و خوش گفتارش را ندارد. دل مان برایت تنگ می شود. برای تو، حرف های صریحت و رفتار مردانه و مردمدارانه ات.

حالا باید میان خاطره هایمان آن «مرد» را جست وجو کنیم.

حالا ما مانده ایم و چسبیده ها و خاطره هایی دیر و دور. به دورود آقای همیشه شماره یک . خداحافظ ناصرخان . خدانگهدار آقای حجازی، روحت شاد و سپاس که اسطوره بودی، اسطوره ماندی و به دنبال باد نرفتی. یاد مردی و مردانگی ات تا همیشه به خیر باد.

محمد علیجانی بائی

Football news:

Crist Cristiano finally earned a billion. Football income in it is slightly more than half
Barcelona can start negotiations with Messi on a new contract next week
The FA has published the schedule for the FA Cup quarter-finals. The matches will be played on June 27-28
Flick about Werner: a Great transfer for Chelsea, if the reports are true
Werner goes to Chelsea: Liverpool clearly explained the refusal to Klopp, and Granovskaya pulled off the transfer online
Toni Kroos: in Spain, when I come to the meeting three minutes before the start, I will be the first, in Germany-the last
The homes of Benfica players were threatened after the attack on the club bus