Netherlands
This article was added by the user Anna. TheWorldNews is not responsible for the content of the platform.

Erotiek uit de natuur houden is onmogelijk

Zaterdag stuitte ik tijdens een boswandeling met mijn nieuwe schoonfamilie op een grote stinkzwam. „Phallus impudicus”, riep ik uit, opgetogen dat ik de wetenschappelijke naam kende. Direct kleurden mijn wangen rood. Nog geen 24 uur na onze kennismaking praatte ik al over een onbeschaamde fallus. Gegeneerd hield ik mijn overige stinkzwamfeitjes voor me. Dat de witte, erecte zwammen groeien uit zogeheten duivelseieren. Dat ze ruiken naar rottend vlees, net als de penisplant die laatst bloeide in de Leidse Hortus. En dat ze in de Victoriaanse tijd uit het bos werden verwijderd, uit het blikveld van onschuldige meisjes.

Dat laatste lijkt me dweilen met de kraan open. De erotiek uit de natuur houden is een onmogelijke opgave. Zelfs zonder fallussymbolen stikt het er jaarrond van de obsceniteiten. Bloemetjes. Bijtjes. Baltsende vogels. Paaiende vissen. Springzaad.

Onlangs nog werd mijn moeder achterna gezeten door een hitsig damhert in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Eind oktober weerklinkt daar een geluid dat het midden houdt tussen boeren en kwaken. Knörren. Een werkwoord met idyllisch Zweedse ondertoon, dat verhult waar het werkelijk om gaat: mannetjesherten op zoek naar seks. De knör is de bronstroep van een damhert, vergelijkbaar met de burl van een edelhert. In 2016 was de damhertdichtheid in de Waterleidingduinen zó hoog dat het negatieve gevolgen had voor de dieren zelf – er was te weinig te eten. Sindsdien vindt er afschot plaats. De herten gaan ten onder aan hun eigen lustgevoel.

Een hoge seksdrive die voor overbevolking zorgt: niets dierlijks is ons vreemd. Maar niet alleen herten en mensen worden gehinderd door hun voortplantingsdrift. Ook nijlpaarden komen erdoor in de problemen. In Colombia houden de ‘cocaïnenijlpaarden’ van wijlen Pablo Escobar al jaren de gemoederen bezig. Na de dood van de drugsbaron, in 1993, werd zijn privédierentuin ontmanteld. Alleen vier nijlpaarden bleven achter, en vermenigvuldigden zich in rap tempo. Inmiddels ligt het aantal Colombiaanse nijlpaarden rond de honderd; een artikel in Biological Conservation voorspelde dat het aantal in 2034 ver boven de duizend zal liggen.

Nijlpaarden zijn niet zo onschuldig als damherten: in Afrika overlijden er elk jaar flink wat mensen door een nijlpaardbeet. Maar Escobars kudde heeft wereldfaam, en het plan om de dieren te doden stuitte op verzet. Vorige week oordeelde een rechter dat nijlpaarden rechtspersonen zijn, en niet zomaar mogen worden afgeschoten. Nu wordt geprobeerd om anticonceptiemiddelen toe te dienen, via pijltjes die door de dikke huid dringen. Maar als een nijlpaard een rechtspersoon is, mogen wij dan wel over z’n voortplanting beslissen?

Eén ding staat buiten kijf: nijlpaardmannetjes zijn het schoolvoorbeeld van Victoriaanse preutsheid. De penis en de testikels zijn ín het lijf verborgen. Verre van onbeschaamd.

Gemma Venhuizen is biologieredacteur bij NRC en schrijft elke woensdag een column op deze plek.