Netherlands

Ineens waren de daklozen overal

Al bijna een halve eeuw reist hij de wereld rond, met zijn camera, en legt oorlog en ellende vast. Toch moest de Amerikaanse fotograaf Peter Turnley 65 worden om juist, dicht bij huis, een van zijn belangrijkste projecten ooit uit te voeren. „Alsof ik me mijn hele leven lang al had voorbereid op dit moment”, zegt hij door de telefoon vanuit zijn woonplaats Parijs.

Het begon allemaal halverwege maart. Turnley, die op reportage was in Cuba, arriveerde in New York waar hij al jaren een klein appartement heeft. Het was 16 maart, de corona-epidemie in New York City domineerde het nieuws, dagelijks werden honderden besmettingen gemeld, het dodental in de stad liep in rap tempo op. „Op Cuba had ik uiteraard het nieuws over Covid-19 gevolgd, maar hoe heftig het was, dat was nog niet écht tot mij doorgedrongen.”

Een paar dagen later, op 20 maart, kondigde de gouverneur van New York de lockdown af. Winkels en bedrijven (non-essential businesses) moesten de deuren sluiten en inwoners, afgezien van mensen met cruciale beroepen, werd opgedragen binnen te blijven.

Turnley zat die ochtend, alleen, op de rand van zijn bed. Hij staarde, eigenlijk half in shock, naar de muur. „Ik kon twee dingen doen”, vertelt hij. „In mijn kamer blijven. Of naar buiten gaan.” Hij besloot tot het laatste, ook al wist hij dat de kans op besmetting groot was. „Ik deed een mondkapje op, pakte mijn camera en begon te wandelen richting downtown.” Wat hij aantrof was onwerkelijk: verlaten straten, overal stilte, leegte, niets. Ineens zag hij hoeveel daklozen er door Manhattan zwierven. „Ze waren overal. Normaal zijn de straten zo drukbevolkt dat ze minder opvallen.”

Turnley besloot de weinige mensen die hij aantrof aan te spreken. „Ik had geen vooropgezet plan, ik vroeg gewoon of ik ze mocht fotograferen.” Wel stelde hij telkens drie vragen: ‘Wat is je naam? Hoe oud ben je? Op welke manier raakt deze crisis je? De antwoorden typte hij in zijn iPhone. Zo slenterde hij de stad door. Eenmaal gearriveerd op Times Square liep een jongeman op hem af. „Hij zei dat hij wist wie ik was en dat hij ook fotograaf wilde worden. Ik zei: ‘Je bent jong, waarschijnlijk niet zo kwetsbaar voor dit virus. This is your moment. Ga eropuit, maak elke dag foto’s en houd een dagboek bij.”

Kort na die ontmoeting besloot Turnley de metro in te duiken. „Doodeng. Er waren al meer dan 7000 besmettingen gemeld. Mensen die in de metro zaten waren degenen die écht ergens moesten zijn. Ik zag de angst in hun ogen.” Aangekomen op de halte van de 79ste straat liep hij terug naar huis. „Ik ging zitten op bed en begon te huilen. Minutenlang. Ik heb in mijn leven veel meegemaakt, huil niet vaak, maar op dat moment realiseerde ik me hoezeer iedereen, wereldwijd, hierdoor werd geraakt en hoe onzeker de toekomst was.” Het was op dat moment dat hij besloot te doen wat hij eerder die dag adviseerde aan de jongen op Times Square. „Ik downloadde mijn foto’s, selecteerde er een stuk of twintig en postte het, met teksten, op Facebook en Instagram.” De volgende dag checkte hij de sociale mediakanalen. „De reacties waren overweldigend. Ze kwamen van over de hele wereld. Iedereen identificeerde zich ermee.”

Vanaf dat moment ging Turnley dagelijks op pad, tien weken lang. Elke dag fotografeerde hij pakjesbezorgers, verpleegkundigen, artsen en portiers. „Dit waren hardwerkende Amerikanen, mensen met lage inkomens die, ondanks alle risico’s, met toewijding en waardigheid hun werk bleven doen.” Het gaf hem hoop. „Zij gingen gewoon door, onder gevaarlijke omstandigheden, zonder er een woord aan vuil te maken. Terwijl onze regeringsleider geen vinger uitstak en zichzelf telkens publiekelijk op de borst klopte, toonden deze mensen waarlijk moreel leiderschap.” Een van de meest intense dagen was 29 maart, de dag waarop hij fotografeerde bij Elmhurst Hospital Center in Queens. „De epidemie was op haar hoogtepunt. Binnen het half uur dat ik daar was, arriveerden er zo’n dertig ambulances. Doodzieke mensen werden naar binnengebracht. Ik was doodsbang. Ik zag die angst ook bij de ambulancemedewerkers.” Die dag sprak hij Mike Galloway, een ambulanceverpleegkundige die zijn zorgen uitte over de werkomstandigheden. „Mike legde uit dat ze tijdens 9/11 op een gegeven moment wel wisten wat ze moesten doen. Maar dit? Hij noemde het ‘een onzichtbare vijand’. Hij was bang om zomaar iemand aan te steken zonder dat hij het doorhad. Hij wees op het gebrek aan bescherming onder het ziekenhuispersoneel. Iedereen was bang.”

Die dag publiceerde Turnley een portret van Mike online met daarbij zijn verhaal. „We hielden telefonisch contact. Kort daarna belde hij me en vertelde dat zijn goede vriend, Tony Thomas, met Covid-19 besmet was geraakt. Hij was overleden.” Thomas, zo vertelde Mike, was een legendarisch paramedicus. „Een oude rot in het vak, meer dan 30 jaar had hij anderen begeleid en opgeleid. Mike vroeg of ik naar het uitvaartcentrum in Brooklyn wilde komen om foto’s te maken.”

Eenmaal bij het uitvaartcentrum trof hij tien vrienden en medewerkers aan. En de kist van Tony. „Het verdriet van iedereen was zo voelbaar. Het was overduidelijk dat deze man van grote betekenis was geweest voor heel veel mensen. Het raakte me diep.” Turnley stuurde zijn foto’s door naar Mike. „Hij belde en bedankte me voor de foto’s. Toen brak ik. Ik zei dat ik eigenlijk hartstikke bang was. Dat ik alleen woonde en eigenlijk niet wist wat ik moest doen als ik ziek zou worden. Ik vroeg Mike: ‘Als dat gebeurt, mag ik je dan bellen?’ En Mike zei: ‘Peter, maak je geen zorgen. Je bent nu een lid van onze familie, we zullen voor je zorgen.’ Dat ontroerde me enorm. Het gaf me de kracht om dit werk te blijven doen.”

Inmiddels is Turnley, gezond en wel, in Parijs. Ook daar heeft hij op straat gefotografeerd. De foto’s die hij in New York maakte, zijn tot eind september te zien op het fotofestival in Perpignan. En afgelopen week kwam, in eigen beheer, zijn fotoboek uit met daarin ook de Parijse beelden. „En ik ga door, want deze epidemie is nog lang niet voorbij. Ik voel nog steeds heel sterk: dit is wat ik moet doen.”

De expositie The Human Face of Covid-19 – New York City is tot 27 september te zien in Perpignan op fotofestival Visa Pour L’Image. Het boek A New York–Paris Visual Diary. The Human Face of Covid-19 is te koop via www.peterturnley.com.

Football news:

Eerst zag Oliver het moment niet, toen vergat VAR de regels. En de gevolgen kwamen alleen voor Van Dijk en Tiago
Favre op de nederlaag tegen Lazio: Dortmund had geen vastberadenheid. We moesten een uitstekend spel spelen, en we hebben niet
Lampard op 0:0 met Sevilla: ik denk dat beide teams blij zijn met de loting
Tuchel Pro 1:2 met Manchester United: PSG was niet op de pitch in de eerste helft. Een van de slechtste wedstrijden van het team in de eerste helft, waren we helemaal niet op het veld. Dit is niet ons niveau. Ik weet niet waarom het gebeurde, noch in het bezit van de bal, noch in zijn beweging, noch in tegenaanvallen, noch in de strijd, noch in intensiteit, we speelden niet op ons niveau. Dit is een van onze slechtste wedstrijden en een van de ergste eerste helften, veruit. Het goede nieuws was dat het niet erger kon worden. We waren 0-1 down en het was gemakkelijk om beter te spelen in de tweede helft dan in de eerste
Ole Gunnar Solskjaer: als je naar een team met Neymar en Mbappe, moet je goed te verdedigen, en de keeper moet helpen
Barcelona heeft hun contracten met Pique, Ter Stegen, Langle en de Jong
Rode Pique is een te zware straf. Maar Barcelona speelde goed in de minderheid