logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo
star Bookmark: Tag Tag Tag Tag Tag
Netherlands

Sam de Jongs speelse film ‘Goldie’ is bij vlagen imposant

Recensie Film

Drama Naar Sam de Jongs tweede film werd sinds ‘Prins’ (2015) uitgekeken. ‘Goldie’ is opnieuw stijlvol, maar wel wat vlak.

In de zomer van 2015 brak de Nederlandse regisseur Sam de Jong door met Prins, dankzij zijn stilering en vermenging van genres een frisse wind in de Nederlandse filmwereld. Ook in Amerika viel zijn debuut op en de Amerikaanse studio 20th Century Fox nodigde hem uit om daar te werken aan een opvolger.

Dat die tweede film, Goldie, ruim vier jaar op zich liet wachten, heeft te maken met het lange productieproces. Zo moest De Jong meermalen zijn scenario herzien en veranderde de insteek toen Slick Woods werd gecast, een jonge Afro-Amerikaanse vrouw.

Slick Woods is inmiddels een bekend fotomodel en haar leven kent raakvlakken met dat van titelpersonage Goldie, een assertief, 18-jarig meisje met karakteristieke spleet tussen de tanden, gemillimeterd geel haar en geel geverfde wenkbrauwen. Net als Goldie komt Woods uit een kansarm milieu en leefde zij op straat nadat haar moeder was gearresteerd.

Oorspronkelijk had De Jong een magisch-realistische film voor ogen, maar na de casting van Woods koos hij voor een iets meer naturalistische stijl.

Lees een interview met Sam de Jong over Prins en Goldie: ‘Een film maken over zwart Amerika ligt gevoelig’

Het verhaal wordt in gang gezet als Goldies moeder tijdens haar arrestatie wegens drugshandel aan Goldie vraagt haar twee zusjes uit handen van de kinderbescherming te houden, zodat ze bij elkaar blijven. En zo gaat het trio langs allerlei kennissen en vrienden – hoofdstuktitels geven hun namen – op zoek naar een slaapplaats. Ondertussen probeert Goldie genoeg geld bij elkaar te scharrelen om een dure gele bontjas te kopen waarmee zij in een hiphopvideo wil figureren. Met die videoclip hoopt ze door te breken, waarna alle (geld)zorgen voorbij zullen zijn. Goldie ontmoet voornamelijk foute mannen, onder wie de dealende vriend van haar moeder en een zwarte macho die weigert haar het geld te geven waar zij recht op heeft.

Het wat dunne verhaal over Goldies bewustwording van de kloof tussen haar wat naïeve Amerikaanse droom en de prozaïsche werkelijkheid is vooral aanleiding om allerlei stijlfiguren uit de kast te trekken. Van de grofkorrelige openingsbeelden, die uit een jarenzeventigblaxploitationfilm lijken te komen, tot de speels geanimeerde intermezzo’s waarmee Sam de Jong zijn film een vrolijke energie geeft.

Niet iedereen acteert even sterk, al houdt Woods de aandacht vast. Ook lijkt De Jong niet helemaal op zijn eigen beeldtaal te vertrouwen. In een sterk shot laat hij vanaf een afstandje zien hoe Goldie figureert in de videoclip. Het is een treurig stemmend beeld. Toch rijdt de camera daarna nog even in op haar bedrukte gezicht, om zeker te zijn dat iedereen wel gezien heeft hoe ongelukkig zij is.

De beste scènes zitten aan het eind, als Goldie eenzaam door nachtelijk New York zwerft. Dan vallen beeld en muziek – een fraai fluitthema als dromerig contrapunt – perfect samen en weet De Jong de toeschouwer even te raken.

Zo is de film bij vlagen imposant, maar toch is hij in zijn geheel niet geslaagd. Want hoewel Goldie vrijwel de hele tijd in beeld is, leren we haar verrassend slecht kennen. Dit langs de oppervlakte scheren past dat wel weer bij haar obsessie met uiterlijkheden.

Themes
ICO